عید است و دگر باره هنگامه قربان شد
رفت ابر سیه زین دل وآن ماه نمایان شد
سیمای دل وجانها شوییده شد از زشتی
روبیده غبار از دل در ریزش باران شد
در بزم شهنشاهی ساقی خود سلطانست
بی پرده در آمد شه در محفل مستان شد
جان را تو مبارک بین درمحضر آن ساقی
رخسارشهنشه بین خورشید چو تابان شد
غدیر است و منم حیران دلبر
شدم مست می واحسان دلبر
نیارد همچو او گیتی دگر بار
شوم همراه و هم پیمان دلبر
به پااندرزمین،سردر سماوات
نهم سر در کف و فرمان دلبر
نشسته آن قمر بر سقف عالم
ملایک صف زده برخوان دلبر
چومهر اسمان اندرددرخشش
دوصد شمس وقمردربان دلبر
گشودست او در میخانه غیب
به صف اندر نگر مستان دلبر
خماران رخش حیران و واله
همه یکسر زدل خواهان دلبر
جهانی تشنه ازعدل ومرامش
خوشاجان وخوشاجانان دلبر
بیابنگردر این عالم که جز او
کجا یابی چنین رخشان دلبر
بیا شاهدطواف عشق او کن
نزاید این جهان همسان دلبر
