بر آئید بر ائید  که  در شهر اذان است 
سر  خم بگشائید که ماه رمضان  است

چو  ماه  رمضان   رفت  در میکده بندند
بنوشید   بنوشید   که  آب  حیوان  است

بر باده  برآئید که  آن  عید  رسیده  است 
که صد باده پنهان دراین پرده نهان است 
 

بکوشید  و   بجوشید  که   دریای  نهانید 
که در  بحرنهانی دوصدچشمه عیان است

بجوئید   بجوئید  که  آن  یار  بگفته  است 
که اعطای شهنشه دراین میکده جان است

بروئیم  و  بروئید  که  در  شهر بهار است
چو  آن میکده بستند دگر باره خزان است

همه  داد  برآرید  و  به  صد  داد بخوانید 
که  آن شاه دل انگیزخدای دو جهان است

بتابید  بتابید  که  چون  ماه  از  آن  مهر
همه  نور  ستانید  که  هنگام  اذان  است

جهان راتشنه می داری تو ای مولای درویشان 
کز آن غوغا  اذان داری تو ای مولای درویشان 

جهان  بس تشنه  می گرید  به یادجام  عدل تو
که آن  دریای  در باری  تو ای مولای درویشان

ندارد  این  جهان  یاری  که گیرد  دامن عدلش 
 هزاران  دل  روان  آری تو ای مولای درویشان

بسوزد چشم اعمائی  که  نستاند  ز توچشمی
 به شب  آن چشم بیداری توای مولای درویشان

چه خوش  باشدکه بازآئی طریق و جاده بنمائی 
که خوش رهدان ورهداری توای مولای درویشان

جهان در تب گرفتار است و راه چاره می جوید
بکن صد چاره کآن داری تو ای مولای درویشان

بشر در آتش سوزان بخود پیچان و لرزان است 
بسوز  این  درد و بیماری تو ای مولای درویشان

از شورخوش مستان آن باده چوعیدآمد 
زان  خسرو  جان  پرور برخلق نوید آمد

ماه  رمضان طی شدآهنگ دف ونی شد
بگذشت  صیام از سر وآن عید سعیدآمد

برچیده  قضای  حق خوان کرم واحسان
چون  میکده  رابستند  برصورت  عیدآمد

میخانه  نهانی شدساقی خم می بربست 
پوشیده  شد آن  منظر وز لطف مزید آمد
 

رفتند  چو  سر مستان از خانه میخواران 
پنهانی  و  میخواری  زان  خانه پدید آمد

شد موسم سرمستی  زان ساغر سلطانی 
هوش  ازپی  بیهوشی جان راکه رهید آمد
 

مطرب  به  نی ودف شدبلبل  به عزلخوانی 
آن  را  که بجست ازخود مستانه پرید آمد

ساقی به سرمهراست صدسوق نهان دارد
بفروش  مطاع جان ، آن کو  که خرید آمد 

شاهد تو در این غربت ناله مکن از هجرش
با خویش چو بنشستی عید از پی عید آمد

زین عید نشان بینی صد جلوه ی جان بینی 
خورشید  به  میدان  شد  معشوق به دیدآمد

 

شب  قدر است  و  قدرتو براین معیار  می آید
ندای از آسمان است این وبر هوشیار می آید

شود  نازل  کرامت  ها  ز میل و محفل سلطان 
مبارک  باشد  آن شب را کز او بسیار می آید

ملایک  همچو  بارانند  و براین دشت می بارند
براین  صحرای  خشکیده  چنین رگبار می آید

نزول  روح  جانان  است و نفخه می دمد دلبر
کز  آن دم  جمله  صورت ها  قرین  یارمی آید

دگرگون می شودجانی که گیرد جام شاهنشه
چوآن مستی  زشه خیزد به شب خمار می آید

هزار است ماه و یک لیله که از سلطان نویدآمد
ازاین  دریای  خوش  دامن دوصد مقدارمی آید

سلام  است اندر آن لیله ز حکم شاه سلطانان 
که هرکس  گوش  جان  دارد براو اخبارمی آید

سلامش  تاسحرباشدکه  ازظلمت رهدجان ها
چوشاهنشه  دراین کاراست ازاو اینکارمی اید

سلامی کآن سحر زاید، هزاران خمره بگشاید
چو ای شاهد  به فجر آئی تو را دلدار می آید

همه آرزویم این است که ببینم از تو روئی 
که دراین طلب گشادم همه ره زکوبه کوئی

همه روزو شب دویدم که به کوی تودرآیم
به امیدو شورو سودا که رسم به آرزوئی

نه شبی به خواب رفتم ،نه به روز آرمیدم 
مگرآنکه زین  گلستان بشنیدم  ازتوبوئی

به هوای بوی زلفت شب خود سحرنمودم 
همه انتظارو امید که کنی تو گفت وگوئی

در پناه  شاه ، شاهی می کنیم 
پیش  آن  خورشیدماهی میکنیم 
 

چون  به  قدرآئیم ، قدر  اوشویم 
ز آفتابش خود چو بدر او شویم
 

دامنش  گیریم  و اندر نیمه شب 

در برش  زانو نشین با صد ادب
 

باش ای شاها پناه جسم و جان 
وارهان  ما را از این سجن نهان
 

گوش ماگیر و ببر در قدر خویش
می  رهان  مارا زبندو قبرخویش
 

مابه  قبرخویش  تیره   روزی ایم 
دم  بدم  درشعله  خودسوزی ایم 
 

تو  بریز آب  روان کاین شعله ها 
برده  ما  را  درتب و صدگون بلا 
 

گوشه ای  از چهره بگشا ناگهان 
تا  شوداین  کهنه دستاران جوان
 

تو جوان کن  این  درخت  کهنه را
خود برویان  در دل و جان دانه را
 

دانه ها  مدفون  شده در آب وگل 
خود  برویان  دانه ها  ازجان ودل 
 

بی پناهت ،بی  پناهیم  ای جمیل 
بی فراز و چون  فرودیم  ای نبیل
 

قدر  ما  را  قدر خودکن ای رفیق 
باش  ما را از کرامت چون شفیق
 

دستمان  گیر ای  شه  قدر آفرین 
کن  قرین  این  جان مارا ایقرین
 

قدر خواهیم از تو ای  صدر  ودود 
میرسان  از کان جودت  سود سود
 

منفعت  جوییم  ای  شه  زان دکان
چون تو داری صد گهر اندر دوکان

 

چون  حدیث  روی تو گیرد  فراز 

می زند برجان  ما صدگونه ساز

 

ساز رخسارت چنان جان میدهد 

کوبه  صدگون ناز  فرمان میدهد

 

مختصرگویم شها صدجان توئی 

هم  علن را میرو  هم پنهان توئی

 

هیچ  نمی رود ز سراین شرر وشراب تو
هیچ  نهان  نمی شود این رخ پرزتاب تو
 

می روم  و نمی رود  بوی شراب از سرم
می جهم  و نمی جهداز سر من عتاب تو
 

هست  میان  جان من کوره زآتشی نهان
نیست  شرار شعله هاجزرخ بی نقاب تو 
 

هیچ  نمی شود که من یاد تو را برم زیاد
هیچ  نمی کشد مراجز غم بی حساب تو
 

شادشود دلی که او از غم توست درفغان
در طرب است آن غمی کو بشودخراب تو 
 

باده همی دهی و آن باز ستانیش ز مهر
چیست چنین تضادها در روش صواب تو
 

آه که  زلف پیچ تو دام من است ودزدشب
بسته مرادودست وپاجعد سیاه وشاب تو
 

چیست که شاهد دلم می کشدازنهان مرا
هست یقین مرابجان جذبه چون طناب تو

باز چه صورت است این کز تو برآمد از بهار
چیست چنین نمایشی  کزتو گشاده صدهزار 

از  تو  بهار و گل رسد غنچه  سواره می رود
بلبل  زار اینچنین گشته  چو  شاخه بی قرار

کیست  کاو  نظر کند جوشش  خم  ببیند او
یا  که  ببیندش  ز  می صورت  و جلوه نگار

ساقی  می فروش  ما پرده ز رخ نهاده است
جلوه  روی  اوست  این کو شده سبزوپرعذار

جمله  جهان  مست شود از کف ساقی زکرم
کیست  که  انکار  کند  خیل شکارازآن سوار

نیست  نشان  دگری  کو دهدش نشان از او
کز  رخ  بی نشان  او  گشته  دو عالم آشکار

شاهد  بی خبر  بیا   کو  نرود  ز جان و دل 
کی  رود  از نهان تو کوست  امیر و شهسوار

دوباره موسم آن باده های رنگین است 
دوباره فصل بهار وجلای نسرین است

دوباره سوسن و نرگس برویداز صحرا
دوباره غلغله درباغ و راغ عطرین است

دوباره فصل بهاراست و یاس می روید
دوباره حال و هوای ،هوای دیرین است

دوباره بوی شراب از پیاله پر غوغاست 
دوباره رقص کواکب زروی پروین است

دوباره میکده بازاست و ساقی اندر کار
دوباره زلف سیاهش چو بند زرین است

دوباره جام بهاراست و رقص برگ وچمن
دوباره تابش خورشیدو برق سیمین است.

نگاهی کرد آن سلطان  و عالم  لاله زار  آمد 
برآمد موسم  شادی  که  مطرب  درکنار آمد

‌دوباره  رخ  نمودآن شه زابرآمد  برون آن مه
به میدان شد شهنشاه و  همو  میرشکار  آمد

شکوفان باغ وصحراشد حدیث روی زیبا شد
زمین رخساره گلگون کردو دریا بی قرار  آمد

بشد سرمای افسونگر  بر آمد  جلوه ی  داور
 دمید او نفخه درکوه و  بیابان  سبزه زار آمد

می رود و نمی رود این غم تو زجان من
یکسره شعله می زند بردل وبر روان من

نیست مرا غمی جز این کز شرر فراق تو 
سوخته  آتش غمت  هم  علن  و نهان من 

باغ  دلم  خزان  شده ازپی آن غروب  تو
زردی  روی  زرد من شاهدو هم نشان تو