از شورخوش مستان آن باده چوعیدآمد 
زان  خسرو  جان  پرور برخلق نوید آمد


ماه  رمضان طی شدآهنگ دف ونی شد
بگذشت  صیام از سر وآن عید سعیدآمد


برچیده  قضای  حق خوان کرم واحسان
چون  میکده  رابستند  برصورت  عیدآمد


میخانه  نهانی شدساقی خم می بربست 
پوشیده  شد آن  منظر وز لطف مزید آمد
 

رفتند  چو  سر مستان از خانه میخواران 
پنهانی  و  میخواری  زان  خانه پدید آمد


شد موسم سرمستی  زان ساغر سلطانی 
هوش  ازپی  بیهوشی جان راکه رهید آمد
 

مطرب  به  نی ودف شدبلبل  به عزلخوانی 
آن  را  که بجست ازخود مستانه پرید آمد


ساقی به سرمهراست صدسوق نهان دارد
بفروش  مطاع جان ، آن کو  که خرید آمد 


شاهد تو در این غربت ناله مکن از هجرش
با خویش چو بنشستی عید از پی عید آمد


زین عید نشان بینی صد جلوه ی جان بینی 
خورشید  به  میدان  شد  معشوق به دیدآمد