اُمّ موسی سوی نيل آمد روان          تـا گذارد حـکـم آن شـاه جهان
 
او تن موسی به آن دريا سپرد          چون امانت بود دريا اش نخورد
 
تن رها كن گر تو می جویی امان          غرق دريا شـو كه جـان آيـد روان
 
غرق دريا شو كه دريا رحمت است          خاک تن بگذار كآنجـا محـنـت است
 
آب دريـا حـل كند خـاک تو را          می رهاند جان چالاک تو را
 
آب، موسی را چو جان بر سر گرفت          جـان جـانـان جـان او در بـر گـرفـت
 
بـر فـراز و در فـرودش مـی كـشـيـد          از عدم ها سوی بودش می كشيد
 
مـرحـبـا ای مـادر مـوســای جــان          خوش درخشيدی چو ماه آسمان
 
نيل جوشان سوی دريا می شتافت          در ميان تـيـرگـی ره مـی شكـافـت
 
چـلـچـراغــی بـر ســر دريــا روان          در تشعشع گوهری در بحر جان
 
سوی ظلمت می رود خورشيد حق          آفـتــابـی كآن بـه شـب آرد سـبـق
 
همسر فرعون را رأی و نظـر          چيره آمد تا درآيد سوی بحر
 
خاک تن فرعون و همسر جان او          سوی جـان باز آمـد آن جـان نكو
 
ترک تن كرد آن زن و آمـد برون          بخت فرعونی چنين آمد نگون
 
آسيه جان است و فرعونش بدن          شـد برون از كـاخ، آن بگزيده زن
 
سوی دريا شد كه آسايد دمی          تا نـهـد رنـج نهان را مرهمـی
 
مستقر شد بر تفرّجگاه نـيـل          غافل از تقدير آن شاه جليل
 
بر سر آب همچنان موسای جان          سـوی آن كـاخ و تفرجـگـه روان
 
ديــد صــنــدوقــی روان بـر روی آب          سوی مقصودی نهان با صد شتاب
 
با نديمان گفت اين تابوت چيست؟          از كجا می آيد و از سوی كيست؟
 
نزد من آريـد تـا بـگـشـايـمـش          آنچه در دل دارد آن بنمايمش
 
چون كه بگشود او عطای بسته را          ديـد آنــجــا كــودكــی وارسـتـه را
 
دل ربـايـی كـرد آن كـودک به نــاز          عشق او در جان آن زن شد فراز
 
بر گرفت او را و انـدر بـر كـشـيـد          حُبّ موسی در دل و جانش تنيد
 
گفت بـگـزيـدم به فـرزنـدی وِرا          اين عطا باشد ز سوی حق مرا
 
آسيه چون محرم آن راز شد          سوی فرعون آمد و انباز شد
 
گفت با فرعون تو اين كودک ببين          خوش بُوَد او را به فـرزنـدی گـزين
 
روشـنـای ديـدگـان و جـان ماسـت          كودكی پاک است و جانِ پر بهاست
 
گفتگوها بس در آمد در ميان          غالب آمد رأی آن زن وانگهان
 
آن تقاضا را چو فرعون يار شد          حق به ميدان آمد و ستّـار شد
 
بود موسی جان و فرعونش بدن          اينچنين خورشيد جان آمد به تن
 
حكمت حق چون چنين جـاری شود          همنشين با گُل چو خاری می شود
 
خصم حق را حق به تن جا می كند          خـاک تـن را خـوار و رسـوا می كـنـد
 
خصم جانت گر تن خاكی شود          در پليدی غرق بی باكی شود
 
می بَرد جان را به اسفل، زان بتر          از بـهـيـمـی می نـدانـد پا ز ســر
 
گـر تـن خـاكـی تـو را غـالـب شود          جمله اوصاف وی اش طالب شود
 
آن تن خاكـی همان فـرعـون توست          جان چو موسای كليم و عون توست
 
بود موسی جان و فرعونش چو تن          كـاخ فـرعـونـی هـمـان دنـيـای دن
 
كاخ را موسی به رسم صالحان          نردبـان كـرد از بـرای آسـمـان
 
قصر فرعون از برای نفـس پاک          صد هزاران دانه روياند ز خاک
 
كاخِ فـرعـون اسـت دامِ نـفـس دون          می كشد او را به چاهی سرنگون
 
می بـرد او را بـه قـعـر چـاهِ تـن          تا به دوزخ می برد خصم كهن
 
كاخ ، چون دنيا و موسی ساكنش          آن دگر فـرعـون و آنـجـا مأمنـش
 
هر دو در دنـيـای اين كـاخ گِـلـيـن          ره سوی طاغوت و رب العالمين
 
بهره می جويند هر دو زين نعيم          ظلمت از فرعون و نـور آنِ كليم
 
كرده موسی كاخ را حبل المتين          تا به افلاک آيد از عـمـق زميـن
 
قصر را فرعون چون چاهی گشود          از دل و جانش سلـيـمـی را ربود
 
اين جهان چون قصر و ما چون ساكنان          دايـه ای بـايــد چــو مــادر مــهــربــان